#MOMLIFE

PRIVACY, BLOGGEN & SOCIAL MEDIA

Privacy en een persoonlijke blog

Ondanks dat ik afgelopen vrijdag nog een redelijk persoonlijke blog online zette over mijn bevalling, ga ik het nu hebben over privacy. Het is de afgelopen tijd wat stiller geweest op mijn blog. Behalve dat dit kwam door een inspiratiedipje en tijdgebrek omdat ik net ben begonnen met freelancen, zat ik ook een beetje met het privacy dilemma.

Toch een blog..

Een aantal jaar geleden was ik nog flink actief op Hyves en Facebook, maar de laatste jaren deelde ik minder en minder op social media. Ik gebruik mijn persoonlijke Facebook eigenlijk alleen nog een aantal keer per jaar voor de ‘hoogtepunten’. Verder voelde ik die behoefte om iedereen overal van op de hoogte te stellen niet (meer) zo sterk en waardeerde ik mijn privacy steeds meer.

Toch begon ik afgelopen zomer te bloggen. Een blog waarin ik persoonlijke dingen deel en waarbij ik ook een redelijk actief Instagram account heb. Over ons leven, onze reizen en het moederschap. Iets dat natuurlijk haaks staat op ‘op je privacy gesteld zijn’. Waarom ik dan wel de behoefte voel verhalen het internet op te slingeren?

Verhaaltje in Word?

De eerste reden is: ik hou van schrijven! Schrijven is voor mij een uitlaatklep. Ik vind het leuk om herinneringen vast te leggen in woorden. Als dit het enige was, had ik deze verhalen natuurlijk ook in een Word documentje kunnen typen. Nee, ik wil het ook graag delen. Is dat ijdelheid? Of zoek ik naar gelijkgestemden? Goede vraag. Ik vind leuk als andere mensen ze lezen. Ik hoop dat mijn verhalen misschien dienen ter inspiratie, dat anderen er misschien herkenning in vinden of dat men het leest uit nieuwsgierigheid. Een blog is dan natuurlijk een voor de hand liggend middel.

Inmiddels heb ik dan ook al een hoop verhalen gedeeld, maar er blijft één dilemma: die privacy.

privacy bloggen

Wat deel ik en voor wie beslis ik?

Want hoe moet dat dan? Niet zozeer voor mezelf, maar meer voor mijn kind. Hoewel ik rekening hou met wat ik deel, deel ik het wel. Zo noem ik soms zijn naam en plaats ik wel eens een foto. Met de privacy van andere hou ik wel rekening: ik zet niemand zomaar op mijn blog en als ik graag iets wil delen (zoals over de bruiloft van mijn vriendinnetje), vraag ik of dat oké is. En daar ligt de crux, mijn zoontje kan nog niet oordelen over wat hij al dan niet wil. En hoewel de gedeelde foto’s onschuldig zijn en de gedeelde verhalen niet over hem persoonlijk gaan, kan het zomaar zijn dat hij dat achteraf liever niet heeft.

De blog van Little Origin heeft me opnieuw aan het denken gezet en ook de ‘enge’ verhalen uit het nieuws blijven me bij. Tegelijkertijd wil ik ook niet te krampachtig doen. Ik wil graag persoonlijke verhalen en mooie momenten blijven delen en zonder af en toe een kiekje, wordt het wel heel saai.

privacy bloggen

En nu?

Hoewel ik vind dat ik het best goed deed, heb ik toch besloten wat ‘strenger’ te zijn en ga ik hem minder herkenbaar in beeld brengen. Ik wil dus wel momenten blijven delen, waar hij uiteraard vaak onderdeel van is, maar als het even kan van ver weg, van achter of opzij. Met een enkele uitzondering daargelaten (ik blijf een veel te trotse moeder natuurlijk;) ). Ook zal ik mijn huidige foto’s nog eens onder de loep nemen en eventueel verwijderen.

dreumes

Wie weet verandert mijn ‘beleid’ de komende jaren ook geleidelijk. Als hij wat ouder is en er zelf een mening over heeft, zal ik die hoe dan ook respecteren.

Uiteraard dacht ik hier al over na voor ik begon met bloggen, maar na een aantal maanden bezig te zijn geweest, was het tijd voor een evaluatie. Welke kant wil ik op? Wat deel ik wel/niet? Waar ligt de grens? Eerlijk is eerlijk, ik ben er nog steeds niet helemaal over uit. Al doende leert men hoop ik. Het enige dat ik zeker weet is dat ik veel voldoening haal uit mijn blog. Ik wil dus blijven bloggen en ik zal dus blijven zoeken naar de balans tussen delen en privacy die voor ons goed voelt.

Aan de (mama)bloggers onder ons: vinden jullie dat ook wel eens lastig? Of hebben jullie daar vanaf het begin al een vast standpunt in gehad? Ik ben heel benieuwd!

 

Uitgelichte afbeelding en afbeelding van het toetsenbord en de telefoon zijn afkomstig van Pixabay.

 

32 thoughts on “PRIVACY, BLOGGEN & SOCIAL MEDIA

  1. Hi Stephanie! Je hebt sowieso de eerste stap genomen om
    Na te denken en te reflecteren over de belangen en behoeften van je kind. Daarop mag je trots zijn, want blijkbaar zit het je niet helemaal lekker en geef je ook gehoor aan dat geluid en gevoel. Alleen maar heel goed. Ik wil hiermee niet zeggen dat je alle andere ouders die hun kind wél op social media plaatsen niet deugen. Absoluut niet. Iedereen moet vooral z’n eigen ding doen. Zoals je weet wilde mijn dochter dit absoluut niet en was er zelfs verdrietig over, dus daarom heb ik gelijk actie ondernomen en er ook meteen mee gestopt. Lief dat je naar mijn blog verwijst❤️! Blijf je ding doen zoals dat goed voelt! Jouw schrijfsels zijn zeker de moeite waard en volgens mij heb jij nog heel veel te vertellen! 😉 Keep up!
    Essma recently posted…De positieve kant van alleen zijnMy Profile

    1. Bedankt voor je reactie! Ik denk ook dat het belangrijkste is dat je doet waar jij en je kind/gezin zich goed bij voelen, of dat nu veel of weinig delen is. Voor mij voelt het goed om nu iets terughoudender te zijn mbt het delen van foto’s. Ieder zijn eigen keuze natuurlijk, zolang je je maar bewust bent van die keuze.

  2. Heel herkenbaar. Ik heb de regel, geen kinderfoto’s online. Maar nu met mijn blog word dat steeds lastiger omdat het over ouderschap gaat. En natuurlijk zou je foto’s kunnen kopen maar zelf maken krijg je precies wat je wilt.
    Wel doe ik hetzelfde als jij, zo onherkenbaar mogelijk. Dus veel van achtere, alleen handjes of op de achtergrond en wazig. Met een enkele uitzondering na dan. Dus heel lastig maar zeker een goede keuze om er op te blijven letten! 😀

  3. Ik zit er niet mee om mijn kinderen te etaleren. Mochten ze zich geviseerd voelen later, zijn dat ook zorgen voor later. Het is tenslotte een generatie wat helemaal anders om gaat met social media dan wij! Sterker nog, mijn kinderen zijn het brandpunt van mijn blog MamaExpert.

  4. ik ken deze discussie persoonlijk niet maar ik hoor het veel om me heen van stellen die nu kinderen hebben.
    sommige posten hun foto’s alleen als de gezichten niet te zien zijn van hun kinderen.
    andere posten niks anders en bij andere lijkt het weer alsof ze geen kinderen hebben.
    ik zelf vindt het heel lastig mochten er ooit kinderen komen om te kunnen zeggen wat ik zou doen

    1. Ja, ik dacht voor ik een kind had eigenlijk alleen ‘niet te veel’, maar in de praktijk, zeker met een blog, ging ik daar vanzelf toch wat meer over nadenken.

  5. ik vind het een goede stap dat je al geluid aan je gevoel geeft. Ik worstel hier ook regelmatig mee en ben nu dan ook overgestapt op het delen van achterkant foto’s en zijkant foto’s ipv full face. Over haarzelf deelde ik al niet veel. Niet elke poep en scheet hoeft online. Straks gaat ze solliciteren en zeggen oh jij bent Leia, die dochter van Momambition met die spuitluier… (bij wijze van)

  6. Hier ook vanaf het begin onherkenbare foto’s. En over persoonlijke dingen blog ik niet, soms in algemene zin maar dan weten mensen niet of ik de inspiratie hier thuis op deed of buitenshuis. Vind het een heel lastige, vooral omdat ik idd ook zo trots ben en het liefst veel meer zou delen. Blijft een dilemma. Maar denk ook: wat je ook kiest, belangrijkste is dat je een bewuste keus maakt volgens mij. Bij sommige ouders vraag ik me oprecht af of die kinderen nooit gepest zullen worden, zoveel delen ze. Maar misschien ben ik wel te voorzichtig? Tijd zal het leren..
    Merel recently posted…Over bloggen #31 | Hoe verdienen bloggers hun geld?My Profile

    1. Ik ben nu misschien ook iets te voorzichtig, maar ik heb liever dat hij later zegt ‘joh, waar maak(te) je je druk om’, dan dat het hem zijn hele leven blijft achtervolgen. Al ken ik ook bloggers die hun kinderen op een leuke, onschuldige manier in beeld brengen en dan vraag ik me af of ik me niet gewoon aanstel haha. Ach ieder zijn eigen keuze en de tijd zal het leren 🙂

  7. Toen ik begon met bloggen was het nog niet zo gewoon om afbeeldingen te plaatsen, dus dacht ik er minder over na. Maar nu ben ik me zeker bewust van de privacy van mijn kinderen. Ook omdat ze nu ouder zijn. Ik vraag ze nu eerst toestemming en dan nog ben ik voorzichtig.

  8. Toen ik blog, zijn er nog niet zo veel bloggers en vloggers. Vanaf baby laat ik de foto`s van mijn zoon al omdat ik toen puur voor mij familie was (ik dacht toen). Nu laat ik nog de foto`s van hem zien. Maar later als hij niet wilt dan maar verwijderen of in de privacy zetten. En de laatste tijd is minder over persoonlijk dingen op mij site, gewoon algemene persoonlijk. Het blijft lastig als je blogger bent. Het moet even alles goed nadenken.

    1. Fijn dat je rekening houdt met zijn wensen. Kan me voorstellen dat er veel veranderd is in de blogwereld als je al lang bezig bent!

  9. Ik blijf het een hele ingewikkelde vinden. Heb net spontaan op het (goede) artikel van Essma gereageerd. Alle respect voor iedere beslissing die elke ouder neemt. Toch ben ik ook van full face foto’s (net als Cassandra) over gegaan naar foto’s van achterkant, zijkant of dat ze net wegkijkt. Ook bikini- of ondergoed foto’s zijn een grote no-go. Ook niet foto’s met mond open of rare houdingen. Aan de andere kant kan iedereen ‘kwaad’ doen, ook met ‘gewone’ foto’s als ze dat echt willen. Het allerbeste zou natuurlijk zijn om helemaal geen foto’s te plaatsen. Maar terugdraaien kan niet want je kan niets echt verwijderen van internet. Alles is terug te halen. En om helemaal uit angst te leven vind ik ook niet goed. Wel probeer ik zoveel mogelijk naar mijn kind te luisteren.
    Rory recently posted…Als je jezelf even wat minder happy voelt …My Profile

    1. Leuk om te horen dat er ook andere bloggers zijn die na verloop van tijd hun beleid hebben aangepast. Helemaal geen foto’s plaatsen is misschien het beste, maar dan zou je ook geen foto’s meer moeten delen via Whatsapp bijvoorbeeld. Zo angstvallig wil ik er, net als jij, ook niet instaan. Blijft lastig!

  10. Moeders in mijn omgeving posten echt van elke poep en een scheet een foto. Ik werd daar als kinderloze doodmoe van en voordat ik zelf moeder werd zei ik altijd: never nooit niet dat ik zoveel foto’s van m’n kind ga posten. Ik post niet zo heel veel als hen, maar wel meer dan ik had verwacht. Merk dat ik het wel lastig vind om een goede grens te vinden. Af en toe post ik front faced, andere keren vanaf de achterkant of van boven.
    Daniëlla recently posted…Dilemma: Wel of geen tweede kind?My Profile

    1. Dat herken ik ook wel, vreselijk vond ik dat, maar nu begrijp ik het, als trotse moeder, beter haha. Wel blij dat ik de grens voor mezelf nu duidelijk heb, maar snap het ook als je per foto of situatie beoordeelt wat je wilt.

  11. Om deze reden noem ik de namen van mijn kinderen niet op mijn blog. Foto’s plaats ik wel van ze en ik schrijf altijd in de vorm ‘mijn zoon’ en ‘mijn dochter’. Nooit geen spijt van gehad. Iedereen moet doen waar hij of zij zich goed bij voelt.

    1. Ja, helemaal mee eens. Ik was vooral benieuwd of er ook mamabloggers waren die, net als ik, op een later moment van ‘strategie’ zijn veranderd.

  12. Ik snap de discussie, vind het iets waar je inderdaad serieus mee om moet gaan. Ik kies er wél bewust voor om onze kinderen te laten zien. Ik fotografeer heel graag en zij zijn een dankbaar onderwerp, ik word blij van hun enthousiaste snoetjes en deel dat graag. Maar ik denk wel na over wat ik deel, ik zou geen foto’s delen waar ze te bloot opstaan of waarvan ik zeker zou weten dat ze dat later vreselijk zouden vinden. Bottomline, iedereen moet het vooral zelf weten, goed dat je er over nadenkt!
    Femke recently posted…Roadtrippen langs de Costa de Vincentina in PortugalMy Profile

  13. Bij ons thuis was dit nogal een discussiepunt toen ik begon met bloggen. Mijn man wilde niet online en ook wilde hij niet dat de kinderen te pas en te onpas online kwamen. Ik ben ook zo’n trotse moeder die het liefst de hele dag wil babyspammen. Wat de doorslag gaf om ze onherkenbaar in bleed te brengen was het idee van hoe zij het zouden vinden op 16 jarige leeftijd om allemaal babyfoto’s van zichzelf op internet te kunnen vinden. Niet iets waar je op zit te wachten als onzekere puber. Tja, het is nog ver weg en je weet niet hoe ze er tegenaan zullen kijken, maar ik neem liever het zekere voor het onzekere
    Rachel recently posted…Het vertrouwen was helemaal weg – mijn ervaring met het consultatiebureauMy Profile

    1. Ja, je partner heeft daar natuurlijk net zoveel over in te brengen. Lijkt me lastig als je daar beide heel verschillend over zou denken. Gelukkig is (minder- of) onherkenbaar in beeld hier ook een goede oplossing, waar we ons beide in kunnen vinden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge