#MOMLIFE

8X DINGEN DIE IK DACHT TIJDENS DE BEVALLING

De bevalling..

Er zijn al heel wat moeder- en zwangerschapsgerelateerde onderwerpen voorbij gekomen op mijn blog, maar over de bevalling heb ik nog niet geschreven (op de vluchtkoffer blog na). Ik vind een bevallingsverhaal enerzijds heel mooi en persoonlijk. Anderzijds daardoor misschien ook niet zo interessant of relevant voor anderen.

Toch kon ik het niet laten en is hier de enigszins luchtige variant van mijn bevallingsverhaal. Deze 8 dingen dacht of zei ik tijdens mijn bevalling en vatten mijn bevalling redelijk goed samen:

1. “We hoeven nog niet te bellen”

Mijn vliezen waren net gebroken en daarmee barstten de weeën in alle hevigheid los. Ik had echter gelezen dat een wee minimaal een minuut moest duren en er ongeveer 5-6 minuten tussen moest zitten. Die van mij duurden maar een halve minuut en op de tijd tussen de weeën in was geen pijl te trekken. Dus misschien nog even wachten? Gelukkig zag Arend de noodzaak beter in en besloot hij toch te bellen. De weeën kwamen steeds sneller en toen de verloskundige er een kwartiertje later was, bleek ik al 4 cm ontsluiting te hebben.

2. “Spuit mij maar plat”

Terwijl ik met veel pijn en moeite de weeën probeerde op te vangen, belde de verloskundige in allerijl het ziekenhuis. We gaven de voorkeur aan het AMC, want ons kindje in Amsterdam geboren laten worden klonk toch leuker dan Blaricum. Er was ons van tevoren al meegedeeld dat er geen gegarandeerde plek zou zijn, dus het kon alleen als het rustig was. Gelukkig hadden we mazzel: er was plaats. Op naar Amsterdam. Toch?

De verloskundige zag me lijden en vertelde dat, kijkend naar hoe ‘slecht’ ik de weeën opving, het Tergooi ziekenhuis meer opties had voor pijnbestrijding. Ok, spuit mij maar plat! Wat maakt die geboorteplaats ook eigenlijk uit. Tergooi en dus Blaricum it is. Als dit de pijn is bij 4 cm dan wil ik niet weten hoe ik de pijn bij 8, 9 of 10 cm moest overleven.

3. “Wat denken de mensen in die auto naast ons?”

De auto in dus voor de helse rit naar het ziekenhuis. De weeën waren onderweg ietsje beter te doen, maar het waren een lange 20 minuten. Ik probeerde me goed te houden en Arend was gelukkig de rust zelve. Bij het stoplicht vroeg ik me nog af of de mensen naast ons enig idee hadden van mijn pijn, onze haast, spanning en blijdschap ineen? Ik vermoed dat, als ze een blik in onze auto hadden geworpen, mijn gezicht boekdelen sprak wat betreft die pijn.

Eenmaal in het ziekenhuis had ik al 7 cm ontsluiting en niet veel later kon het persen beginnen. Die weeën van 4 cm ontsluiting waren dus net zo intens en heftig als de weeën van 9 cm. Gelukkig maar, want voor die pijnbestrijding, waar ik wel oren naar had, was het al te laat.

4. “Ah mooi, dan is de baby er wel met een half uurtje”

Ik herinner me nog goed dat ik even op de klok keek toen ik begon met persen. Ah mooi dan is de baby er binnen nu en een half uur ongeveer. Net zoals ik braaf had geleerd hoeveel tijd er tussen de weeën moest zitten voor je de verloskundige mag bellen, had ik ook braaf gelezen dat het persen gemiddeld nog maar een half uurtje duurt. Helaas was het niet zo’n feest.

5. “Snij hem er maar uit”

Dat persen nam dus iets langer in beslag en inmiddels was de bevalling overgenomen door het ziekenhuispersoneel. En helaas, ondanks al mijn kracht, de steun van Arend en de bemoedigende kreten van het personeel kwam onze baby er maar niet uit. Ik herinner me nog dat ik tussen de persweeën door, als een soort time-out, duidelijk probeerde te maken dat het niet ging lukken. Snij hem er maar uit. Ik kan hier nog uren liggen zwoegen zonder resultaat. Na de honderdste keer ‘kom op, NÚ alles geven’ raakte ik wel een beetje uitgeput.

bevalling

6. “Hij huilt niet”

Gelukkig lukte het met een infuus weeënversterkers op het laatste nippertje toch op eigen kracht. Ons kindje werd op me gelegd, wauw! Ik tilde hem even op, zodat we konden zien of we een meisje of jongen hadden gekregen, dat was namelijk nog een verrassing: een jongetje! En in één adem zei ik “maar hij huilt niet”. Al lang voor ik überhaupt een kind wilde was dit mijn grootste nachtmerrie. Alleen nu zat ik een roes en ging het eigenlijk een beetje langs me heen. Ons jongetje werd van m’n buik gegrist, navelstreng doorgeknipt en hup op de beademingstafel. Daar begon hij gelukkig uit zichzelf te huilen: hij ‘doet’ het! Even een spannend moment. Gelukkig kregen we hem al gauw weer terug en kon het genieten, knuffelen en bijkomen beginnen.

7. “En nu ga ik even heerlijk douchen”

Toen alle heisa voorbij was, was het eindelijk tijd om te douchen. Ik zag eruit als een verwilderde, maar goed doorvoede zwerver, die net een bloederige marathon had gelopen. Ik kon dus wel een douche gebruiken. Arend was al op zoek naar mijn shampoo tot de verpleegster zei dat ik me beter gewoon even af kon spoelen. Onzin dacht ik. Nergens knap ik meer van op dan een goede, warme, lange douchebeurt. Helaas had ze gelijk, want eenmaal overeind stond ik letterlijk te trillen op m’n benen. Dat werd een korte douche en snel weer terug in bed. Ik was dan ook enigszins opgelucht dat we die nacht in het ziekenhuis moesten blijven.

En tot slot natuurlijk, heel verliefd (en cliché):

8. “Wat is dit een mooi, lief, rustig, sterk jongetje. Ons kind. De allerliefste van de hele wereld”

Nou is het uiteindelijk toch nog een lang en persoonlijk verhaal geworden. Hoewel ik het zelf erg heftig vond, ben ik me er uiteraard van bewust dat ik het héél erg getroffen heb met zo’n snelle bevalling en gezond kind.

Stephy&Johnny

Herinner jij je nog een specifieke gedachte of uitspraak tijdens je bevalling?

 

Uitgelichte afbeelding en de eerste afbeelding in blog zijn afkomstig van Pixabay.

20 thoughts on “8X DINGEN DIE IK DACHT TIJDENS DE BEVALLING

  1. Hha ja, dat wat denken mensen in de auto (of in het zh) die mij zien lopen 😮 Zelf nog nooit een vrouw gezien die bijna op t punt stond te bevallen, maar met de derde is ze geboren ong. 4 minuten nadat we de hoofdingang inkwamen 😮

  2. Haha, wat heerlijk geschreven! En herkenbaar die gedachtes. Waar je je al niet druk om maakt op zo’n moment. Gelukkig uiteindelijk allemaal goed gekomen! 😀

  3. Zitten wel wat herkenbare dingen bij!
    Ik had gelukkig een hele hele gemakkelijke bevalling. Zo eentje waar iedereen voor tekent. Om 11 uur spoed binnen, gewoon voor een check up want ik had wat vage buikpijn en voelde geen beweging meer. minder dan een uur later was ze er.

    Op het moment de verpleging de check up deed zei ze vol verbazing : “mevrouw, beseft u dat u al 9 cm hebt?!” en ik herinner me nog dat mijn reactie was : “oh, dan is het al bijna voorbij?!”

    1. Wat bijzonder, zo snel en bijna ongemerkt aan 9 cm. Lijkt me ook wel een gek idee dat je baby er dan ‘ineens’ binnen een uur is, maar zeker niet vervelend.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge