#MOMLIFE

8 x DINGEN DIE IK NOOIT ZOU DOEN ALS MOEDER

Van die dingen die je nooit zou doen, daar ken ik er nog wel een paar van. Voor ik überhaupt nog maar serieus aan kinderen dacht, riep ik al ‘dit ga ik dus nooit doen’ en ‘dat krijgt mijn kind later echt niet aan’. En ik zal vast niet de enige moeder zijn bij wie de praktijk soms net even anders uitpakt.

Hierbij een lijstje met dingen waarvan ik dacht dat ik het nooit zou doen, maar..

1. Snottebellen

Iehll, iehll, iehll. Als ik iets vies vind zijn het kindertoeten met een snottebel. Alles leuk en aardig, maar mijn kind zou absoluut geen ‘snottebellenkind’ worden. Zo’n vieze loopneus en opgedroogde korsten, gatver! Toch is er iets veranderd. Hoewel ik er nog steeds vies van ben, ben ik het toch een stuk minder van mijn eigen kind. Als hij verkouden is ren ik de hele dag met zakdoekjes achter hem aan en sta zonder te kokhalzen zijn neus schoon te poetsen. Maar soms is er gewoon geen houden aan en … loopt ook mijn kind wel eens met een snottebel rond. Bah!

2. Crocs kopen voor mijn zoon

Crocs moeten verboden worden. Die oerlelijke, plastic schoenen, serieus? Het is bijzonder dat ze bestaan en dat er nog geld aan wordt verdiend ook. Zo dacht ik er over. Toch kocht ik een paar weken geleden Johnny’s eerste paar Crocs. Niet de klompen, de sandalen, maar het blijven Crocs. En nee, een schoonheidsprijs zullen ze niet verdienen, maar qua model vind ik ze eigenlijk wel meevallen. Het belangrijkst van allemaal: ze zijn zó praktisch. Mee naar het strand, in het zand en water en je spoelt ze zo af, ik ben om. Ik moet zelfs bekennen dat ik nu zelf ook een paar Crocs bezit: ze hebben namelijk superfijne regenlaarzen van heel soepel plastic. Ik kan ze iedereen aanraden. Wie had dat ooit gedacht?

crocs nooit zou doen

3. Over mijn kind praten

Hier probeer ik écht op te letten, helemaal als ik met vriendinnen zonder kinderen afspreek: om niet continu maar over je kind te praten. Ik doe niets liever, maar daar erger ik me mateloos aan. Want ja, ik heb ook nog een leven en interesses naast mijn kind. Alleen stond, vooral in het begin, mijn leven zo op z’n kop en zo in het teken van Johnny. Voor je het weet bazel je maar door over hoe leuk, lief of vervelend hij is en hoe leuk en/of zwaar je het wel niet vindt. Oeps. Ik heb er gelukkig nooit commentaar op gehad, maar heb bij mezelf wel eens gedacht: ok, ok, nu het is genoeg.  (En daarom heb ik nu een blog).

4. Speelgoed

Ja, natuurlijk heeft Johnny speelgoed. Een kind is een kind, maar ik wilde geen overdaad aan plastic troep. Liever wat minder en kwalitatief goed en bij voorkeur houten speelgoed dan. Hahaha, little did I know. Hij heeft inderdaad ook de mooie houten Grapat poppetjes en Grimm’s regenboog (waar hij tot mijn teleurstelling niets van moet weten), naast een hele berg ‘gewoon’ speelgoed. Ondanks dat we zelf bijna nooit speelgoed voor hem kopen, is het (plastic) speelgoed toch ons huis binnen gedrongen. Ik heb me er inmiddels bij neer gelegd. Zolang je je kind met plezier ziet spelen, verdwijnt de lelijkheid van het speelgoed toch enigszins naar de achtergrond.

duurzaamspeelgoed

5. Mijn kind veel te veel missen

Vreselijk vond ik die ouders die niet zonder hun kind zeiden te kunnen. Stel je niet zo aan, doe normaal. Ik moet toegeven dat ik ten opzichte van andere ouders mijn kind waarschijnlijk ook wel redelijk makkelijk uit logeren stuur bij bijvoorbeeld mijn moeder. Vooral omdat Johnny nog niet naar de opvang gaat, kan ik daar echt behoefte aan hebben. Hoera, vrijheid! Al merk ik dat het gek genoeg moeilijker is naarmate hij ouder wordt: oh, wat kan ik hem missen! Zelfs als ik na een lange dag blij ben dat hij eindelijk in bed ligt, denk ik na een tijdje alweer: ik wil knuffelen. Het is toch wel ongezellig zonder Johnny. Dus hoewel ik nog steeds blij ben als hij af en toe uit logeren gaat en ik een dag of weekend voor mezelf heb, moet ik bekennen dat ook ik kan verdrinken in sentimenteel gedoe.

6. Merkschoenen

En dan bedoel ik vooral de Nikes en Adidassjes. De peperdure schoentjes om te leren lopen (en dus eigenlijk de echte merkschoenen) reken ik niet mee. Die goed ontwikkelde voetjes zijn hartstikke belangrijk en dus nodig. Nee, ik doel op die superhippe, schattige gympjes. Die mocht ik vroeger ook nooit. Vond ik toen superjammer en nu begrijpelijk. Die voeten groeien terwijl je er naar kijkt en dus zijn peperdure schoenen onzin. Toch kocht ik afgelopen lente Johnny’s eerste Nike’s. Met een Nike outlet om de hoek blijken die dingen dus ongeveer even duur als de ‘goedkope’, plastic Scapino modelletjes. Nou dan is de keus snel gemaakt, matchen met papa en mama it is.

nikes

9. Mijn kind verwennen

Nee, geen verwend nest zou het worden. En ja, daar ben ik het nog steeds mee eens, maar er is een verschil. Ik vind het niet erg om mijn kind te verwennen (zoals tóch die schattige Nikes kopen), als hij zich maar niet verwend gedraagt. Dat betekent natuurlijk automatisch dat hij niet altijd zijn zin kan krijgen, ook niet als hij erom zeurt. Maar dat betekent wel dat als het kan, het ook vaak wel mag. Ik ga geen nee zeggen, omdat hij anders misschien verwend wordt. Wie weet kom ik hier over een paar jaar overigens nog op terug hoor, voor nu werkt het prima. Johnny mag niet klagen, maar wij zeker ook niet.

7. Mezelf ‘mama’ noemen

Tegen je kind in de derde persoon praten vond ik altijd zo hinderlijk, helemaal met zo’n opgezet stemmetje erbij. Zo zou ik dat niet gaan doen. Hij moet normale mensen horen praten om zelf normaal te leren praten. Nu wil het praten met Johnny überhaupt nog niet zo vlotten, maar het is gewoon onmogelijk om altijd tegen je eigen kind met normale stem te praten. De ‘jaaa goed zo’ is bijvoorbeeld altijd een octaaf hoger. En jezelf mama noemen is dus net zoiets. De wereld is al ingewikkeld genoeg, dus je probeert het zo duidelijk mogelijk te verwoorden. Hoeveel ‘ik’s en ‘mij’s’ zijn er anders wel niet? Dan is jezelf aanduiden als mama toch een stuk logischer. En het is nu dus ook mijn volwassen leven binnen gedrongen. In mijn Insta bio bijvoorbeeld staat ‘Mama van …’ Reddeloos verloren.

Benieuwd naar meer openhartige bekentenissen? Een tijdje geleden schreef ik een blog vol aan de hand van de ‘Ik ben zo’n moeder die’ tag.

Heb jij iets waarvan je dacht dat je het nooit zou doen, maar waar je jezelf nu wel eens op betrapt? Ik ben benieuwd!

 

10 thoughts on “8 x DINGEN DIE IK NOOIT ZOU DOEN ALS MOEDER

  1. Haha zo pijnlijk herkenbaar! Ik zou ook nooit van die shirtjes kopen met Disney en andere tekenfilm figuren erop… en nu (in de derde persoon): “kijk eens wat mama gekocht heeft voor jullie! Paw Patrol shirtjes!”

  2. Te herkenbaar dit! En liefde voor crocs hier! Ik koop teveel speelgoed voor mijn zoontje, maar ik wordt er zelf ook helemaal enthousiast door. Smelten als ik zie hoe mij hij er dan mee kan spelen.
    Liefs

  3. hahahaa ik riep nooit wat omdat ik nooit van plan was moeder te worden. Maar al het bovenstaande kan ik aftikken. Je word gewoon zo denk ik. Een vriendin van mij zei ook altijd op alles nooit, en zou allemaal anders gaan. Zij eet nu bammetjes. Dus.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.