#STEPHSREVIEW, BOEKEN

STEPH’S REVIEW: OPGROEIEN IN VERTROUWEN – JUSTINE MOL

Opgroeien in vertrouwen

Deze week komt in Steph’s review weer een opvoedkundig boek aan bod. Na het lezen van How2Talk2kids en Het einde van de opvoeding, durfde ik het aan om ook ‘Opgroeien in vertrouwen’ van Justine Mol te lezen. Een boek over opvoeden zonder straffen en belonen. Zou dat echt kunnen?

Achtergrond

‘Opgroeien in vertrouwen’ is het eerste eigen boek van Justine Mol, uit 2005. Inmiddels is afgelopen zomer de 10e druk verschenen. Justine Mol heeft een voorliefde voor taal en communicatie, zo studeerde ze Engels en heeft ze 25 jaar als logopediste gewerkt. In 1999 kwam zij in contact met Geweldloos Communiceren en in 2004 werd zij een gecertificeerd trainer Nonviolent Communication. Na het schrijven van artikelen voor Educare en het vertalen van enkele boeken van het HeartMath Institute, schreef zij dit boek. Ter inspiratie voor ouders, leerkrachten, pedagogisch medewerkers en iedereen die met kinderen te maken heeft.

Het boek

‘Opgroeien in vertrouwen’ is een niet al te dik boek met 11 hoofdstukken. De ondertitel van het boek ‘opvoeden zonder straffen en belonen’ is volgens de auteur dé manier om je kind in vertrouwen te laten opgroeien.

Zij stelt dat door belonen en straffen een kind alleen het gewenste gedrag uitvoert omdat hij of zij daarvoor wordt beloond of bestraft. Terwijl je uiteraard wil dat hij of zij het gedrag uitvoert voor de achterliggende redenen. Zoals niet slaan omdat je iemand geen pijn wil doen in plaats van niet slaan omdat je anders straf krijgt. Kinderen hebben een ingebouwd moraal kompas dat ontwikkeld moet worden en belonen en straffen verstoort dat.

Betekent dit dan dat je kinderen maar hun gang laat gaan? Nee, er mogen best regels (of beter, afspraken) zijn, maar je wilt dat een kind die vanuit intrinsieke motivatie opvolgt. En in plaats van te straffen, zoek je naar de achterliggende behoefte. Het gaat er vooral om je kind vaker als volwaardig lid van het gezin te zien en jezelf iets minder als de baas die alles onder controle moet houden. Aan het eind van elk hoofdstuk staan een aantal praktijkoefeningen.

Mijn mening

Manipuleer ik mijn kind?

Het boek leest plezierig. In de inleiding wordt aangegeven dat je met dit boek moet doen wat voor jou werkt. Ze zegt niet de wijsheid in pacht te hebben en het is goed dat ze dat erbij zegt. Niet veel later stelt ze namelijk dat belonen en straffen vormen van manipulatie zijn. En dat kinderen die opgroeien zonder belonen en straffen leven in het nu, fouten durven maken, zelfvertrouwen hebben, etc. Ik ken ouders die je met minder woorden tegen je in het harnas jaagt. Want betekent dit dat je je kind ineens al van alles hebt ontnomen als je ze wel hebt beloond? En je ze met jouw gemanipuleer laat opgroeien tot slaafse, onzekere volwassenen?

Mijn interesse was desondanks toch gewekt, ik besloot stug door te lezen en, zoals ze aangeeft, mezelf niet te veroordelen. Ik kon me dan ook vinden in bijna alles wat gedurende de hoofdstukken voorbij kwam. Wel is dit boek is eigenlijk alleen toepasbaar als je je mindset over opvoeden wilt veranderen en dus ook echt niet gelooft in straffen en belonen. Het is geen boek met wat regeltjes of maniertjes die je willekeurig eens uitprobeert.

Compromissen sluiten

Hoewel ik de inhoud overtuigend vond, denk ik dat het straks in de praktijk een stuk lastiger wordt. Ik  weet nog niet of ik het geduld kan opbrengen om altijd alles maar te bespreken en om compromissen te sluiten.

Tot slot miste ik een beetje humor in het boek. Nu moet je vooral niet grappig willen zijn als je dat niet bent, maar een bepaalde luchtigheid had dit boek in mijn ogen overtuigender gemaakt. Toch vond ik het een mooie aanvulling op de andere opvoedkundige boeken die ik heb gelezen en min of meer in dezelfde lijn liggen.

Benieuwd naar dit boek?

Je kunt dit boek natuurlijk bestellen via onderstaande link:

Opgroeien in Vertrouwen
Justine Mol
ISBN 978 90 6665 6635
12,90

Ken jij dit boek? Denk jij dat opvoeden zonder belonen en straffen haalbaar is?

 

Dit artikel bevat een affiliate link.

13 thoughts on “STEPH’S REVIEW: OPGROEIEN IN VERTROUWEN – JUSTINE MOL

  1. In het begin is het idd heel moeilijk. En niet alles hoeft een compromis te zijn. Als het gaat om de veiligheid van je kind dan grijp je natuurlijk in. Wat ik heel fijn aan de stijl vind, is dat je veel bewuster om gaat met de behoeftes en wensen van je kind en jezelf. Dus geen regels om de regels. Maar compromissen zodat iedereen het naar zijn zin heeft. Onbewust zeggen we toch vaak nee. Terwijl als je er rustig over nadenken het eigenlijk niet zo’n probleem is. Kan even geen goed voorbeeld geven. Mij geeft het vooral rust. Ik hoef m’n zoon niet aan allemaal regels te houden, die ik zelf dan ook nog moet onthouden en consequent moet handhaven. Vaker ja zeggen geeft hier gek genoeg veel rust. En hij accepteert mijn nee veel beter omdat wanneer ik die gebruik die dan 100% gemeend is. Maar ach hier floept er ook nog regelmatig een ‘goed zo’ uit 🙈 Maar de intentie is gezet

    1. Ja daar ben ik het mee eens. Ik ben me nu ook bewuster van waarom/wanneer ik nee zeg. Dan zie ik ook veel vaker de situatie vanuit zijn oogpunt. Al lijkt het me wel lastig als de peuterpubertijd straks begint en geduld hebben blijft ook een dingetje. Maar het begin is er 🙂 Nog bedankt ook voor de tip van dit boek!

  2. Het lijkt me niet zo voor de hand liggend, eigenlijk. Ik heb zelf geen kinderen, maar mijn broer wel, en daar merk ik dat theorie niet altijd zo haalbaar is in de realiteit, die helemaal doorspekt is met stress, altijd haasten overal naartoe, werk, crèche… en dan ga je snel tot straffen en belonen over, denk ik…

    1. Ja dat denk ik ook, het is ook bijna een soort automatisme. De vraag is alleen of je op lange termijn het gewenste resultaat behaalt. Daarom vind ik het interessant er meer over te lezen en er bewust mee bezig te zijn 🙂

  3. Interessant boek! Als ik het zo lees, doen wij het gelukkig dis zo gek nog niet in onze opvoeding. We hebben Ophelia nooit echt hoeven straffen of time out te geven omdat de afspraken meestal wel duidelijk waren. Ik vind het wel lastig om het geduld er voor op te brengen als een kind bijv maar blijft slaan ondanks dat je 100 x hebt uitgelegd dat dat pijn doet bij een ander. Dit heb ik vaker meegemaakt in het onderwijs. Uit de groep zetten was dan op dat moment even het enige wat hielp. Een keer heb ik een ouder op moeten bellen om het kind op te laten halen omdat een aantal kinderen gewoon bang waren voor hem. Hij maakte het voor mij onmogelijk om les te geven dus moest ik wel. 🤷🏻‍♀️
    Essma recently posted…Weight Watchers update #5 | Wat is je geheim…?My Profile

    1. Bedankt voor je reactie, ben heel benieuwd hoe dat hier zal gaan. In het onderwijs werken lijkt me nog uitdagender dan je eigen kind, respect hoor. Snap dat in zo’n situatie de veiligheid en rust in de groep voorop staat.

  4. Ik vind het idee en de theorie altijd erg interessant. Alleen merk ik dat het voor mij niet altijd haalbaar is. In de ochtendstress of de avondspits, ik zou niet weten hoe ik het moet doen zonder een dreigement hier en daar… ik heb op dat moment geen geduld om het eens uit te leggen 😉 maar toch, misschien lees ik het boek alsnog. Want baadt het niet, dan schaadt het niet. En je kan er altijd wat van opsteken.
    Linda Aarts recently posted…Sinterklaas bellen? Doe maar niet.My Profile

  5. Ik denk juist dat als een kind weet wat wel en niet mag en dat er een consequentie aan vast zit, het hen houvast geeft. In theorie prachtig hoor, maar dat is alleen leuk als je de hele dag de tijd hebt met je kind en dat hebben de meeste ouders gewoon niet. Daarnaast is het op scholen anders en in de grote boze buitenwereld ook. Het gaat al generatie zo en ik geloof niet dat het al generaties lang misgaat met mensen.
    Eke recently posted…Een ode aan mijn allesMy Profile

    1. Volgens mij is bij het deze methode ook belangrijk wel duidelijk te zijn en grenzen aan te geven, dus hebben ze in dat opzicht houvast. Ook denk ik dat kinderen goed begrijpen dat er thuis andere regels gelden dan op bijvoorbeeld school. Dat is hoe dan ook al gauw het geval. Wel ben ik het er mee eens dat de praktijk waarschijnlijk niet zo makkelijk is als de theorie doet vermoeden.

  6. Ik denk dat het best kan werken als je maar 1 kind hebt en geen baan, want volgens mij heb je daar heel veel tijd voor nodig

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge