#MOMLIFE

EEN TWEEDE KINDJE?

Rammelende eierstokken

Hoe en wanneer weet je dat je klaar bent voor een tweede kindje? Of wanneer weet je dat je het er maar bij één wilt houden? Natuurlijk is er een verschil tussen willen en nemen, maar desalniettemin wel iets om over na te denken. Is het niet uit jezelf, dan is het wel de omgeving die daar benieuwd naar is.

Met de eerste was het makkelijk. Mijn eierstokken begonnen te rammelen: ik wilde zwanger worden en een kindje krijgen, klaar. Ook al best bijzonder voor iemand die een aantal jaar daarvoor niets van kinderen moest weten. De pil was mijn beste vriend en zwanger worden de grootste nachtmerrie.

In de jaren erna veranderde dat langzaam, ik begon steeds minder weerstand te voelen als ik aan baby’s dacht. Mijn hart smolt zelfs als ik babytjes van anderen zag (tenzij ze zich in het vliegtuig bevonden). Tijdens onze wereldreis veranderde de ‘misschien ooit’ naar een ‘wanneer’. Met mijn verstand kon ik het niet echt beredeneren, want dan zou ik misschien liever eerst meer zekerheid willen? Of nog een paar jaar genieten van reizen en de vrijheid? De rammelende eierstokken hadden daar geen boodschap aan, de tijd was rijp en de rest is geschiedenis.

Een tweede kindje?

Een tweede kindje vind ik een ander verhaal. Eerst wilde ik iets waarvan ik niet precies wist wat het was, nu weet ik dat wel. Hoe mooi, fijn en bijzonder het ook is, ik moet er nog niet aan denken om al die fases weer opnieuw door te gaan.

Hoewel het sowieso verstandig is om nog even te wachten, ontbreken nu ook die rammelende eierstokken. Die kriebel van een kindje willen krijgen is er niet meer. Terwijl ik een broertje of zusje voor Johnny wel erg leuk zou vinden.

Het dilemma

Leuk, maar ook heel druk en vermoeiend. Ik denk dat een tweede kindje pas een goed plan is als ik klaar ben om me 100% te focussen op mijn gezin. Een aantal jaar alleen maar opgaan in je eigen familie. Dat het niet erg is dat andere dingen op een lager pitje komen te staan. Twee kids is een stuk meer geregel en georganiseer dan één. Dat is allemaal niet erg, want waar een wil is, is een weg, maar dan moet die wil er wel echt zijn.

Ik vraag me af of dat gevoel ooit nog komt. En zo niet, wat doen we dan? Blijft Johnny dan enig kind? Moet ik geduld hebben? Het kan tenslotte ook nog over een paar jaar. Of ga je ervoor en komt dat gevoel vanzelf wel weer als je eenmaal zwanger bent? Voorlopig wachten we nog even, maar het blijft een dilemma (afgezien van het feit dat het je ook allemaal gegund moet zijn).

Wanneer begon het bij jullie weer te kriebelen? En hoe hebben jullie die beslissing genomen?

tweede kindje

Uitgelichte afbeelding en afbeelding in artikel via Pixabay.

7 thoughts on “EEN TWEEDE KINDJE?

    1. Dat lijkt me inderdaad makkelijker! Kriebelde het bij de kids erna dan net zo als bij de eerste? Ik dacht dat ik er twee wilde, maar het gevoel is nu gewoon een beetje weg.

  1. Ik heb precies hetzelfde als jij! ZL wordt 4 in oktober en mijn vader stuurt regelmatig zijn baby foto’s op de Whatsapp haha en natuurlijk de vraag vanuit je omgeving. ML wilt graag, maar ik..ik weet het gewoon niet. Die kriebel is weg terwijl ik altijd 3 kids wenste…..fijn om te lezen dat jij dit ook hebt. Ik bedoel in mijn omgeving zie je tweede kind kort op elkaar. Alsof ik de enige ben die zich zo voelt.

    1. Bedankt voor je reactie! Ik ben ook blij om te lezen dat ik niet de enige ben. Veel mensen willen graag een klein leeftijdsverschil, maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Wel lastig als je partner er wel al klaar voor is.

  2. Fijn dat je dit deelt zeg. Het lijkt soms zo ‘vanzelfsprekend’ om maar voor een tweede te gaan. Of is dat misschien mijn eigen verwachting? Voel ik me schuldig als ik mijn zoontje geen broertje of zusje kan geven? Ik voel dat wel, denk ik… Mijn zoontje is nu 4.
    Echt mooi beschreven, dit hoor ik in mijn omgeving niet zo snel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge